Anti-begrijpend luisteren in de praktijk

In de filosofische praktijk zal je de practicus niet snel horen zeggen: “Hè, wat vervelend! Daar zul je je wel flink rot over voelen. Daar zou ik zo snel mogelijk een melding van maken bij je werkgever.” In plaats daarvan zal je eerder horen: “Kijk, nou zeg je weer dat het iets is dat jou overkomt, terwijl we net nog vaststelden dat het iets is dat iemand zichzelf alleen maar kan toe-eigenen.” Dit betekent niet dat de practicus niet met je meeleeft, of van zichzelf gewoon wat apathisch is; de practicus vermijdt het ingaan op emoties of het begrijpen van het narratief omdat dat uiteindelijk het gesprek niet verder zal helpen. Natuurlijk is er in een filosofisch gesprek wel ruimte voor frustratie, verdriet, blijdschap of andere emoties, want bij gevoelige onderwerpen zullen er zeker af en toe emoties naar boven komen. Maar het doel van het gesprek zal altijd denkonderzoek blijven, en een verschuiving van de focus op denken naar een focus op emoties kan dit doel verstoren. Wanneer je toch met een gevoelig onderwerp naar de praktijk komt en hierover voorzichtig een denkonderzoek wil starten, zal je samen met de practicus bespreken wat voor woorden in dit narratief geschikte kandidaten zijn voor denkonderzoek, en welke woorden eventueel even met rust gelaten moeten worden. Wanneer het denkonderzoek eenmaal is begonnen, zal het gevoelige narratief rondom deze woorden meestal vanzelf wel naar de achtergrond bewegen.

Lees hier meer over de manier van luisteren van Filosofisch Practici.